ปรัชญาตะวันออก สัปดาห์ ๖ เรื่องปรัชญาเวทานตะ

ปรัชญาตะวันออก สัปดาห์ ๖ เรื่องปรัชญาเวทานตะ ความจริงเรื่องพรหมมันและโลกของมายา 

หลักการ ท่านศังกราจารย์กล่าวถึงพรหม ว่ามี 2 ระดับตามการมองเห็นของมนุษย์ 

1.  ผู้เห็นพรหมในระดับสามัญ “สคุณพรหม” ว่าเป็นผู้สร้าง ธำรงรักษา ทำลาย ทรงเป็นสัพพัญญู มีอำนาจเหนือทุกสิ่ง กำหนดโชคชะตามนุษย์ซึ่งเป็น “พรหมลิขิต”

2.  ส่วนผู้เห็นพรหมในระดับ “นิรคุณพรหม” เป็นนามธรรม เป็นความจริงสูงสุด อยู่เหนือคุณสมบัติต่างๆ (ไร้คุณสมบัติ) ไร้ข้อจำกัด เป็นพรหมประเสริฐแท้

มายา หรือ ความลวง หมายถึงอำนาจลึกลับของพระเป็นเจ้าผู้ปกครองสิ่งทั้งปวงรวมถึงมนุษย์ มนุษย์ถูกมายาปิดบังไม่ให้รู้ธรรมชาติอันแท้จริงของตน ด้วยอวิชชาที่เกิดขึ้นจากมายานี้ทำให้มนุษย์เวียนว่ายตายเกิดได้รับความสุขความทุกข์ เมื่อใดที่มนุษย์กำจัดอวิชชาได้มายาก็จะหมดอำนาจ มนุษย์ที่ปราศจากมายาจะตระหนักรู้ว่าไม่มีอะไรอื่นนอกจากพระเป็นเจ้าสูงสุด

ข้อปฏิบัติ

ท่านศังกราจารย์กล่าวว่าโมกษะของผู้ที่ยังมีชีวิตคือ ชีวันมุกติ และ โมกษะของผู้ที่สละร่าง (ตาย) คือ วิเทหมุกติ วิธีที่จะบรรลุโมกษะ คือ ญาณโยคะ ซึ่งมุ่งหมายเพ่งจิตอยู่ที่ธรรมชาติภายในของตน ควบคุมประสาทสัมผัสไม่ให้ฟุ้งซ่านไปกับอารมณ์ภายนอก ท่านศังกราจารย์ยอมรับการปฏิบัติตามแบบโยคะ 4 ประการ โดยมี

ยมะ (การงดเว้นจากบาป)

นิยมะ (การฝึกตนเองด้วยการรักษาสันโดษ ศึกษาหาความรู้ และภักดีต่อพระเจ้า)

เป็นการฝึกอบรมภายนอก และ

ธารณะ (การกำหนดใจให้จดจ่อกับสมาธิ)

ธยานะ (ทำสมาธิให้แน่วแน่ไม่ขาดตน)

เป็นการฝึกอบรมภายใน